ANKARA KALESİ (005) "ULUS MEYDANINDAN TÜRK ULUSU’NA" Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

ANKARA KALESİ (005)

ULUS MEYDANINDAN TÜRK ULUSU’NA

Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

    Türk ulusu  başkent ankara’nın merkezinde yer alan ULUS  meydanından  tarih sahnesine çıkmıştır .Ulusal kurtuluş savaşı öncesinde bir orta Anadolu kasabası  konumunda olan Ankara’nın , Sivas Kongresi kararları doğrultusunda  yeni başkent olarak seçilmesinden sonra ,bu kentin  orta yerindeki bir okul binası meclise dönüştürülmüş ve bu  mecliste toplanan Türk ulusunun temsilcileri , Anadolu yarımadası üzerinde  Türkiye adını taşıyan bir devlet kurduklarını bütün dünyaya ilan etmişlerdir . Kentin merkezi  alanının hemen yanıbaşında yaşanan bu önemli gelişme , Ankara’yı  yeni devletin merkezi konumuna getirdiği gibi , ortadaki meydanın adının değişmesine neden olmuş , bu meydana önceleri  Hakimiyeti Milliye   adı verilmiş ama devletin kurulmasından sonmra Türk dilinin resmen ele alınması üzerine yepyeni bir kavram olarak  ULUS  adı benimsenmiştir . Atatürk’ün önderliğinde yürütülen bu çalışmalardan sonra  Ankara’nın merkezi alanı  resmen ULUS MEYDANI  olarak adlandırılmıştır .

          Türkiye Cumhuriyeti devleti bir ulus devlet olarak kurulurken ,devletin merkezi olan kentin orta yerindeki meydanın  yanıbaşında Türkiye Büyük Millet Meclisi toplanarak  Türk  devletinin kuruluşunu bütün dünyaya ilan ediyordu . Bu nedenle , Türk ulusu tarih sahnesine bir ulus devletle çıkarken , aslında ULUS meydanından bir yeni doğuş gerçekleşiyordu . Alaati’inin lambasınmdan devin ortaya çıkışı gibi , Türk ulusu da ULUS meydanından dünya sahnesine çıkış  yapıyordu . Bu  nedenle , Türkiye Cumhuriyetinin uluslararası hukuka göre kurulduğu yler ULUS meydanıdır Bu meydanın kenarındaki eski bir okul binası  meclise  dönüştürülerek , millet temsilcileri ile bu binada  Türk ulus devletinin resmen açılışı yapılıyordu . 23 Nisan I923 Cuma günü , Hacıbayramda kılınan öğle namazından sonra  bütün temsilciler ULUS  meydanının yanıbaşındaki binaya gelerek , Kuvayı Milliye’nin önderi olan Mustafa Kemal’in    Türkiye Büyük Millet Mleclis’ini açış konuşmasını dinliyorlardı . Meclis’in açılydrığı  gün aslında Türk devletininde kuruluş anı oluyordu ,çünkü İstanbul’daki eski  devlet Sevr Antlaşması ile teslim olduğu için  , ülke bir yılı aşkın bir süre devletsiz kalmıştı . Atatürk’ün Samsun’a çıkışı üzerine  gündeme gelen Erzurum ve Sivas kongrelerinden sonra  Ankara’ya gelmesi üzerine , yeni devlet bir Türk devleti olarak başkent Ankara’da kuruluyor ve   ULUS meydanının yanıbaşında bir Türk  ulus devleti resmen oluşturulurken , aslında Türk Ulusu’da modern anlamıyla  tarih sahnesine çıkıyordu . Lambadan çıkan devin tekrar  lambaya sokulamaması gibi bir durum böylece gerçekleşiyor ve  devletin kurucusunun söylediği gibi sonsuza kadar yaşayacak  Türkiye Cumhuriyeti Türk Ulusu’u ile beraber tarih sahnesindeki yerini alıyordu .

            ULUS meydanı  devletin kurulduğu ve Türk ulusunun tarih sahnesine çıktığı yer olmasına rağmen  yıllar geçtikce geride kalmış ,başkent Ankara  Yenişehir doğrultusunda gelişmeler gösterirken , ULUS meydanı tarihi kale bölgesi ile beraber ilgisizliğe uğramış ve kent yaşamındaki merkezi konumunu yitirmiştir . Sümerbank ve İş Bankası gibi  binalar meydanın yanıbaşında   bakımsız kalmışlar , kapitalist  sistemin  giderek yaygınlaşması üzerine  meydanın bütün çevresini çarşı ve Pazar konumunda rant tesisleri  kaplamışlardır . Bugün ULUS meydanının görünüşü içler  ac ısı bir durum göstermekte , tıpkı Türkiye Cumhuriyeti gibi sahipsizliğe terkedilmiş görünmektedir .Ankaralılar bu duruma çok üzülmekte , Türk ulusunun tarih sahnesine çıktığı alanının  piyasa koşullarında rant tesislerine terk edilmesine karşı çıkmaktadırlar . Şimdiye kadar gelmiş olan Belediye yönetimleri de kentin yeni gelişme alanlarına öncelik verdikleri için  ,Bir tarih kenti olan eski Ankara ilgisizliğe terkedilmiş ,hele yaşayan cumhuriyet rejiminin kuruluş  yeri olan ULUS meydanı ile hiç yakından ilgilenilmemiştir .  Kentin son dönem Belediye yönetimi ise , sürekli olarak rant getiren inşaat ve ihale işlerine öncelik verdiği için bu tarihi bölge ve kültür mirası ile hiç yakından ilgilenmemiş  tarihi ULUS bölgesini  köhne görünümü ile piyasa koşullarına terketmiştir .

         Türkiye Cumhuriyetinin bitirilmeğe çalışıldığı bugünlerde , bu ulus devleti kurmuş olan Türk Ulusunun yeni bir tarihi çıkış  yapmasına gerek vardır . Ancak böylesine bir çıkış ile  Türk Ulusu , ulusal varlığını koruduğunu ve bunu geleceğe dönük olarak  sürdüreceğini  ortaya koymalıdır . Türk toplumunun bütün ulusal demokratik kuruluşları ve ülkemizde görev yapan tüm meslmek kuruluşlarının biraraya gelerek , ULUS  meydanında toplanarak  dünya kamuoyuna ulusal bir  seslenişte bulunmaları gerekmektedir . Dünyanın merkezi coğrafyasında  yer alan  Anadolu yarımadası , Türklüğün onbin yıllık tarihinin  günümüzde  yaşatıldığı yer olarak ,Türk devletine ev sahipliği yaparken ,Türk ulusu da egemen bir varlık olarak devletine sahip çıktığını tüm dünyaya ULUS  meydanından haykırmalıdır . Tarih sahnesine ULUS meydanından çıkan modern Türk ulusu , yüzyıla yakın bir süre sonra gene aynı meydandan dünyaya seslenerek , emperyalist güçlerin Türk ulusal varlığına son verme girişimlerine karşı  çıktığını ve gerekirse tıpkı Kuvayı Milliye günlerinde olduğu gibi Misakı Milli sınırları içinde  yaşayan Türk ulusunun bütün fertleriyle hiç bir ayırıma gitmeden tek bir vücut halinde birleşerek  milli mücadeleye devam  edeceğini  herkese duyurmalıdır .   Eski Meclis binasında toplanacak bir  bir ulusal kurultay , bütün milli demokratik kuruluşların temsilcileriyle biraraya gelmeli ve Türk ulusunun her türlü ayırımın ve altkimlikçiliğin ötesinde  ulusal varlığını sürdürmeğe kararlı olduğunu  tüm dünyaya açıklamalıdır .

          Bu doğrultuda ULUS meydanı yeniden düzenlenmelidir . İş Bankası binası bir ekonomi müzesine dönüştürülürken , Sümerbank binası da  mlli sanayi müzesi olarak kamuoyunun ilgisine açılmalıdır . Atatürk heykelinin arkasındaki  çarşı binaları ise  hemen kamulaştırılmalı ve bu alana  bütün ulusal kuruluşların  kullanabileceği ,gerekirse merkezlerini taşıyabileceği bir büyük ULUS EVİ  projesi devletin öncülüğünde  yapılmalıdır . Anafartalara kadar uzanan alan üzerinde geniş bir yapılanma çerçevesinde yer alacak ULUSEVİ projesi , Türk ulusunun tarih sahnesine çıktığı alan olan ULUS meydanınını ölümsüzleştirecek ve gelecek kuşakların  bu alandaki Türk  ulusal varlığını  izlemesini sağlayacaktır . Ankara Palas’ın  devlet konukevi olarak değerlendirilmesi son derece doğru bir uygulama olmuştur .Şimdi ikinci aşama olarak  bu binanın üst kısmındaki çarşı alanının yıkılması ve bunun yerine büyükçe bir ulusal kültür sarayının yapılması gerekmektedir . Böylesine büyük bir  kültür merkezinin binalarını ve salonlarını kullanacak olan milli demokratik kuruluşlar ya da ulusal kültür kurumları , emperyalizmin desteği ve finansmanı ile Türk ulusalvarlığını yoketme doğrultusunda çalışmalar gösteren dışa bağımlı ve emperyalizmin Truva atı konumundaki sivil toplum kuruluşlarına karşı  yeni bir ulusal dengenin kamuoyuna yansımasını sağlayacaktır . Atatürk heykelinin etrafını saran  meydan daha da genişletilmeli ve  ulusal doğrultudaki mitinglere  yüzbinlerin katılmasını sağlayacak yeni bir yapılanma ile ULUS meydanı  gerçek büyüklüğüne kavuşturulmalıdır .Milli günlerde Türk ulusunun temsilcileri ve milli demokratik kuruluşlar bu meydanda  toplanarak Türk ulusunun sesini bütün dünyaya duyurabilmelidir . Türk ulusu  tarih sahnesine çıktığı  ULUS  meydanında her zaman varlığını gösterebilmeli ve sesini dünyaya duyurabilmelidir . Bu  meydan Türk ulusu ile bütünleşmeli ve ulusal varlığın toplanma yeri olarak , Türk devletinin bir anlamda yaşam merkezi olmalıdır .

           Ankara Belediyesinin ULUS projesini  hayata geçirmeğe hazırlandığı bu aşamada , meydanın altından tünel açmakla bu işin bitmeyeceğini  söylemek gerekir . ULUS meydanının altı kadar üstü de değerlidir . Tünel inşaatlarıyla  meydanın altında yeni rant tesisleri  aranacağına ULUS meydanının tarihi anlamının bugün  ulusal kamuoyuna daha fazla yansımasını sağlayacak yeni yapılanmalara  öncelik vermek gerekmektedir .  Atatürk heykelini çevreleyen  çarşıların bütünüyle kaldırılması , ULUSAL KÜLTÜR MERKEZİ ile  ULUS EVİ projelerinin meydanı çevreleyecek biçimde bir an önce yapılması zorunludur . Bu tür ulusal ve kamusal alanlarda bir araya gelecek Türk ulusunun fertleri ve kuruluşları , Türk ulusal varlığının daha etkin bir biçimde sürdürülmesini  sağlayacak ve yeni dönemin ulusal kurtuluş ve varoluş mücadelesini , gene ULUS  meydanı üzerinden yürütme şansını elde edebileceklerdir . Tarih sahnesine ULUS  meydanından çıkan Türk ulusu gene aynı meydan da varolma mücadelesini yepyeni biryapılanma doğrultusunda sürdürebilecektir . Aünkara Belediyesinin önce bu gerçekliği bilmesi ve yerin altından önce yerin üstüne  öncelik vermesi gerekmektedir .Ancak böylesine bir yaklaşımla  Türk ulusu ,başkent Ankara’daki ulus devletini yaşatırken gene ULUS meydanında biraraya gelerek  varlığını tazeliyebilecektir .

ANKARA KALESİ (004/2) "ATLANTİK MİLLİYETÇİLİĞİ" Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

ANKARA KALESİ (004/2)

ATLANTİK MİLLİYETÇİLİĞİ 
Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

            Atlantik milliyetçiliği diye bir kavram ülkemizde hiç konuşulmazken, bir yazıya neden böyle bir başlık kullanarak girildiği konusu üzerinde düşünülmesi gerekir. İçinde bulunduğumuz koşullarda milliyetçilik hızla yükselirken, bu akımın Atlantik ya da Pasifik diye okyanus isimleri ile tanımlanması ya da tasnif edilmesi doğru bir yaklaşım olabilir mi? Milliyetçiliğin okyanuslarla ne ilgisi var? Neden denizlerle milliyetçilik tanımlanmıyor. Bu gibi sorulara cevap ararken, dünyadaki gelişmeleri yakın izlemek ve ülkelerin ya da devletlerin bulundukları bölgelere göre değerlendirme yapmak gerekir. Bölgesel analizlere girişildiği zaman denizler ve okyanuslar da önem kazanarak öne geçebilirler ve tasniflerde kendi adları ile yer alabilirler. Avrupa milliyetçiliği olduğu gibi bir Amerika ya da Afrika milliyetçiliği de olabilecektir. Akdeniz milliyetçiliği olduğu gibi bir Karadeniz milliyetçiliği de gündeme gelebilir. İçinde bulunduğumuz bu aşamada dünyanın en büyük gücü olan Amerika Birleşik Devletleri günümüzün Atlantik gücü olduğundan, Atlantik merkezli bir yeni yapılanmayı savunmak da Atlantik milliyetçililiği olarak adlandırılabilir. Eğer Atlantik gücü bir ülkede yükselmekte olan milliyetçiliği uzaktan kumandalı biçimde kontrol ediyorsa ya da yönlendiriyorsa, gene bir tür Atlantik milliyetçiliğinden söz etmek mümkün hale gelebilir. Bu tür bir milliyetçilik daha çok sömürge düzeyine sürüklenmiş olan ülkelerde ABD ya da Atlantik emperyalizminin merkez olmasını kabul eden ve her şeyi bu doğrultuda değerlendiren bir milliyetçilik anlayışıdır. Kısaca buna bir tür Amerikan mandacılığı adı da verilebilir.

            Günümüzde  milliyetçilik ülkemizde tartışılırken  geçmişten gelen olayların etkileri ile hareket edilmekte ve bir türlü gerçek anlamıyla milliyetçilik üzerinde anlaşılamamaktadır. Özellikle soğuk savaş döneminden gelen alışkanlıklarla milliyetçilik sol karşıtlığı olarak görülmekte ve her türlü sol düşünce akımı sanki komünizm anlamına geliyormuş gibi dışlanmağa çalışılmaktadır .Komünist sistemin çökmüş olduğu ve ülkemizin siyasal rejimi açısından komünizmin bir tehlike olmaktan çıktığı bu aşamada hala milliyetçiliği sol karşıtlığı olarak anlamak son derece yanlıştır .Milliyetçilik gerçek anlamıyla bir milli devletin ve  topyekun bir milletin çıkarlarının savunulmasıdır .Bu yönü ile milliyetçilik her açıdan antiemperyalist olmak zorundadır .Gerçek anlamıyla ele alınırsa milliyetçiliğin sol karşıtlığı değil ama bütünüyle emperyalizm karşıtlığı olduğu anlaşılmaktadır .Milliyetçilik kavramı içerik olarak millet kavramından doğduğu için bütünüyle bir milletin ve millete bağlı olarak milli çıkarların savunulması anlamına gelmektedir .Milletin varlığını tehdit eden her türlü dış baskı ve saldırıya karşı milletin iç dinamiklerini temsil eden milli refleksin  ortaya çıkabilmesi ve  tepki göstermesi milliyetçiliğin varlığı açısından son derece önemlidir .Milliyetçilik kavramı toplumların uluslaşması sürecinde ortaya çıktığı için milli  varlıklarla doğrudan doğruya bağlı bir kavramdır .Bu nedenle milliyetçilik milletin varlığı ile ve milletin siyasal örgütlenmesi olan milli devletin sürekliliği  ile açıklanabilecek bir siyasal kavramdır .Bütün dünyadaki milliyetçilik akımları  her ülkede milletlerin ve milli devletlerin varlığı ve sürekliliği ile yakından bağlantılı olarak ortaya çıkmış ve her türlü emperyalizme karşı savaşarak  milli varlıkların yaşamasını sağlayabilmiştir .Yirmi birinci yüzyılda milli devletler ve milletler milliyetçilik akımlarının örgütlenmesi ile küresel emperyalizme karşı direnebilmekte ve  yaşamlarını sürdürebilmektedirler .

            Eski alışkanlıkları aşarak günümüzün milliyetçiliğine bakıldığında  küresel emperyalizme karşı bir direniş olarak geliştiği görülmektedir .ABD merkezli küresel emperyalizm bütün dünyayı esir almağa kalkıştığı bu aşamada ABD emperyalizmine rakip olarak yeni siyasal kutup başı olarak Avrupa Birliğinin ve bu doğrultuda Rusya,Çin,Hindistan ve Brezilya gibi büyük ülkelerin geleceğin çok kutuplu dünyasında yeni kutup merkezleri olarak gündeme geldikleri görülmektedir .Bu çerçevede  bütün kutup merkezi ülkeler dünya egemenliği için birbirleriyle rekabete girerken , dünyanın her bölgesinde  küçük ve orta boy ülkeler üzerinde egemenlik kurabilmenin yollarını aramaktadırlar . Yeni dönemde dünya ülkeleri küresel süreçte sadece ABD emperyalizmi ile değil ama aynı zamanda yeni kutup merkezi büyük ülkelerin dünyada egemenlik kurma yarışında  farklı emperyal saldırı ve baskı politikaları ile karşı karşıya kalmaktadırlar . Bu durumda milliyetçilik bütün kutup merkezi büyük emperyal devletlerin saldırılarına karşı , içinden çıkmış olduğu ülkenin milli çıkarlarını korumak zorundadır . Bu çerçevede kendisini milliyetçi olarak gösteren herkes bütün kutup  merkezi büyük ülkelerin emperyal saldırılarına karşı  ülkelerin ve uluslarının milli çıkarlarını korumak  zorundadır .Hal böyle olmasına rağmen , Türkiye’de kendisini milliyetçi gösteren bazı kişilerin Avrupa emperyalizmine karşı çıkarken , ABD emperyalizmini görmezden geldiği  görülmektedir .İşte bu tür milliyetçilik  ülkemizdeki konumu ile bir Atlantik Mlilliyetçiliği olarak tanımlanabilir . Bir Atlantik gücü olan ABD’nin görmezden gelinmesi , Türkiye’deki milliyetçi hareketleri ABD sempatisine ve giderek ABD’nin denetimine sürükleyebilecektir ki , böylesine   dıştan kontrollü bir harekete milliyetçilik demek mümkün olamayacaktır , çünkü  milliyetçilik gerçek anlamıyla her türlü dış insiyatife karşı çıkmak ve direnmektir . .

            Soğuk savaş döneminin antisovyetizm alışkanlığı ile bir ABD kontrollü milliyetçilik Türkiye’yi dünyanın merkezi bölgesinde  ABD üssüne dönüştürecektir . Atatürk’ün tam bağımsızlık ilkesi ile kurmuş olduğu cumhuriyetimizin varlığı açısından ters olacak böylesine bir  tutum,milliyetçilik olarak adlandırılamaz . Olsa olsa ancak ABD mandacılığı olarak tanımlanabilir . Sivas Kongresinde reddedilen ABD mandacılığının günümüzde bir Avrupa düşmanlığına dönüştürülerek , ABD güdümünde yeni bir tür Atlantik Milliyetçiliği   biçiminde uygulanmak istenmesi , ülkemizde yeniden gelişmeğe başlayan Türk milliyetçiliğinin gerçek özüne aykırı bir durumdur .Milliyetçi çevrelerin Avrupa Birliğine emperyalizm olarak karşı çıkarken , küreselleşmenin baş patronu olan ABD’ye hiç karşı çıkmaması ve bu emperyal gücün haksız Orta Doğu saldırısını görmezden gelmesi şaşırtıcı bir gelişmedir . ABD emperyalizminin patronluğunda  bir sömürge düzeyine sürüklenmeyi kabul eden Atlantik Milliyetçiliği gerçek bir milliyetçilik olamaz.. Atlantik emperyalizminin maddi destekleri ile örgütlenen ve ülkemizde etkili kılınmak istenen bu tür bir  milliyetçilik sapmasına ,Türk milliyetçileri uyanık davranarak izin vermemelidirler . Aksi takdirde Avrupa emperyalizmine karşı çıkarken ,dünyanın merkezi bölgesinde bir ABD sömürgesi durumuna sürüklenebiliriz .Kuvayı Milliye’den gelen  tam bağımsız Türkiye Cumhuriyetinin ilelebet  payidar kalabilmesi ve yeni yüzyılda bağımsız devlet olarak varlığını sürdürebilmesi böylesine uyanık bir cumhuriyet  bekçiliğini zorunlu kılmaktadır . Her türlü emperyalizme karşı cumhuriyetimizin uyanık bekçiliğini  sürdürecek olan  gerçek Türk milliyetçileri ,Kuvayı  Milliye geleneğine ve mirasına sahip çıkacaklar ve hiçbir şekilde bir Atlantik Milliyetçiliği kisvesi altında ABD mandacılığına izin vermeyeceklerdir .Ancak böylesine bilinçli bir tutum ile Türkiye bağımsızlığını koruyabilir .  

ANKARA KALESİ (004/1) "ANKARA ZİHNİYETİ" Yazan: Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

ANKARA KALESİ (004/1)

ANKARA ZİHNİYETİ    

Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

           

            Ankara Hukuk Fakültesi bu yılın 5 Kasım tarihinde 80. yıldönümünü kutladı. Bir Hukuk Fakültesi’nin bu kadar uzun süre ayakta kalabilmesi ve öğretim faaliyetlerini sürdürmesi Türkiye koşullarında son derece önemli bir olaydır. Özellikle Türkiye Cumhuriyeti’nin başkenti Ankara’da bizzat ülkemizin ve devletimizin kurucusu Atatürk’ün açılışını yaptığı bir fakültenin 80 yıl sonra eskisinden daha güçlü bir biçimde eğitim ve öğretim faaliyetlerini sürdürmesi, ülkemizde hukukun ve yüksek öğretimin kurumlaşması açısından büyük bir anlama sahiptir. Yeni başkent olmuş bir şehirde daha ortada bir üniversite bile yokken, ilk adım olarak bir hukuk fakültesinin açılmış olması yeni kurulan Türk devletinin öncelikle bir hukuk devleti olmaya ağırlık verdiğini göstermektedir. Fakültenin açılış töreninde yaptığı konuşmada “Cumhuriyetin yaptırımı olacak bu kurumun açılışında duyduğum mutluluğu hiçbir yerde duymadım” diyen Atatürk, genç cumhuriyetin başkentinde bir hukuk devleti oluşturmanın önemli bir adımını atıyordu. Ankara’da yeni bir devlet kurmak üzere yola çıkan Atatürk aynı zamanda bu siyasal yapının zihniyetini de oluşturmağa çalışıyordu.

            Yüzyıllarca hem Bizans’a hem de Osmanlı İmparatorluğuna başkentlik yapmış bulunan İstanbul gibi bir metropol kent dururken, Anadolu’nun ortasında hem yeni bir devlet kurmak hem de Ankara gibi genç bir kenti başkent yapmak yeni bir zihniyetin oluşturulmasına bağlı görünüyordu. İşte Atatürk ve arkadaşları böylesine önemli bir misyonu yüklendiler ve gereğini yerine getirebilmek için her türlü mücadeleyi yaptılar. Yıkılan bir imparatorluğun çürümüş zihniyeti İstanbul’u işgal ettiği için ve eski Bizans’tan kalan bozuk bir zihniyet İstanbul’un eskimiş düzeninde etkili olduğu için, böylesine çökmüş bir yapının üzerine yepyeni bir devlet kurabilmek hele çağdaş bir cumhuriyet rejimi oturtabilmek son derece zor görünüyordu. Bu aşamada Mustafa Kemal eski ile beraber tarihe gömülen İstanbul’u kendi haline bırakıyor ve ulusal kurtuluş savaşının merkezinde yepyeni bir zihniyet ile çağdaş bir cumhuriyet ve ulusal bir devlet kurmaya yöneliyordu. Kurtuluş savaşı sırasında İstanbul’un işgalcilerle beraber olması, mütareke koşullarını benimseyerek teslimiyetçi bir yol izlemesi ve Atlantik güçlerinin mandacılığını kabul ederek dominyon bir yapıyı kabul etmesi, ulusal kurtuluşçular tarafından reddediliyor ve böylesine olumsuz bir tutum izleyen İstanbul zihniyetine karşı çıkılıyordu.

            Teslimiyetçi çürümüş zihniyete karşı çıkan Kuvayı Milliyeciler Anadolu’nun ortasında yepyeni bir devlet ve çağdaş bir cumhuriyet kurarken böylesine bir devrimci adımın yeni bir zihniyet gerektirdiğini de çok iyi biliyorlardı. Devlet Ankara’da kurulurken yeni zihniyetin adı da Ankara zihniyeti olacaktı. Ankara’daki yeni devlet ve çağdaş cumhuriyet rejimi Ankara zihniyeti ile kurulacak ve yola devam edecekti. Devlet daireleri ile beraber Cumhuriyetin üniversitesi de gene Ankara merkezli olarak kurulacaktı. Bu doğrultuda ilk adımlar Ankara Hukuk Fakültesinin ve daha sonra da Dil-Tarih Coğrafya Fakültesinin açılması ile atılmıştır. Hukuk Fakültesi açılmadan Atatürk’ün yakın arkadaşları arasında yer alan ve o dönemin Milli Eğitim komisyonu başkanı Ahmet Ağaoğlu , “Ankara zihniyeti ile eğitim yapacak bir hukuk fakültesi açılması gerekmektedir “ diyerek konunun önemini açıkça ifade ediyordu. Hukuk gibi bir devletin dayanağı olacak bilim dalının öğretileceği fakültenin Ankara zihniyeti ile eğitim yapması, yeni devletin geleceği açısından çok önem taşıyordu. Yeni devlet, yeni bir hukuk sistemi anlamına geliyordu. Yeni devletin çağdaş hukuka dayanacak yapısının oluşturulmasında Ankara zihniyeti ile çalışmalar yapacak Ankara Hukuk Fakültesine büyük işler ve sorumluluklar düşüyordu.

            İşte böylesine bir işlev ile yola çıkan Ankara Hukuk Fakültesinin açılış töreninde Atatürk “Cumhuriyetin müeyyidesi olacak bu kurumun açılışında duyduğum mutluluğu hiçbir kurumun açılışında duymadım“ diyerek konuyu en açık bir biçimde dile getirmiştir. Bu fakülte 80 yıl boyunca yetiştirdiği hukukçularla hem Türkiye Cumhuriyetinin hukuk kadrolarını ortaya çıkarmış hem de yaptığı çalışmalarla yeni devletin bir hukuk devleti olmasına katkıda bulunmuştur. Yirminci yüzyıl boyunca Türkiye’nin karşı karşıya kaldığı hukuk sorunlarının çözüme kavuşturulmasında, değişen koşullarda ülkenin gereksinmesi olan yeni anayasa ve yasaların hazırlanmasında Ankara Hukuk Fakültesi üzerine düşen öncülük görevini yerine getirmiş ve her yönü ile hukuk sorunlarının aşılabilmesi için yoğun çaba göstermiştir. Günümüzde hukuk fakültelerinin sayıları artık 35 in üzerine çıktığı dikkate alınırsa yeni hukuk fakültelerinin kurulmasında da Ankara Hukuk Fakültesi hem öncülük hem de kuruculuk açısından bu yeni merkezlerin oluşumuna katkıda bulunmuştur. Böylece Ankara zihniyeti ile oluşturulan cumhuriyet hukukunun bütün Türkiye’ye yayılması gündeme gelmiştir. Atatürk’ün açtığı Ankara Hukuk Fakültesi, Anadolu’daki yeni hukuk fakülteleri ile beraber hem cumhuriyetin müeyyidesi olmaya devam edecek hem de her türlü hukuk dışı gelişmelere karşı Türkiye Cumhuriyetinin hukuk devleti olmasına katkıda bulunmayı sürdürecektir.

            Dünyanın en  güzel ve zengin topraklarında kurulmuş olan  Türkiye Cumhuriyeti sahip olduğu olanaklar ile Türk ulusu için sonsuza dek yaşam düzeni  olabilecek  konumdadır.Ne var ki ,vatanımızın topraklarında gözü olanlar , bu bölgede yeni bir siyasal düzeni kendi emperyalist çıkarları için oluşturmak isteyenler Türklerin elinden ülkelerini almak için yoğun çaba göstermektedirler .Küreselleşme adına ,Avrupa Birliği görünümünde ve de Büyük orta Doğu Projesi doğrultusunda  bir çok emperyalist planı  ülkemize zorla empoze etmektedirler .Hepsi emperyal zihniyete dayanan bu gibi isteklerin kabul edilebilmesi ,Ankara zihniyeti açısından mümkün değildir .Modern çağların çağdaş Türkiye Cumhuriyetini var eden ve günümüze kadar başarı ile getiren Ankara zihniyeti , Türk devletinin ilelebet payidar olabilmesi açısından zorunlu bir anlayıştır . Ankara’ya batının emperyal merkezlerinden ve onların bu bölgede şubesi olmayı kabul etmiş mütareke İstanbul’undan yöneltilen saldırı ve eleştirilerin hiç birisi haklı bir temele oturmamaktadır. Kendi istedikleri emperyal düzeni bir an önce kurabilmek için, Ankara’da kurulan Türkiye Cumhuriyetini ortadan kaldırmak istemekteler ve bu nedenle Ankara zihniyetine karşı çıkmaktadırlar. Ama unuttukları bir şey var :        

            O da bizzat Atatürk’ün açılışını yapmış olduğu cumhuriyetin müeyyidesi olan Ankara Hukuk Fakültesi ve bu ocaktan yetişmiş olan binlerce cumhuriyet hukukçusu. Cumhuriyetin hukuk ordusu ve bu ordunun merkezi olan Ankara Hukuk Fakültesi ayakta olduğu sürece, Türk devleti Ankara zihniyeti ile yönetilecek ve her türlü emperyalist saldırıya karşı Türk ulusunun ve ülkemizin ulusal çıkarları sonuna kadar korunacaktır. Bizzat Atatürk ve onun mücadele arkadaşı Ahmet Ağaoğlu tarafından bu fakülteye yüklenmiş olan ulusal misyonun gerekleri, cumhuriyetimizin hukuk ordusunca yerine getirilecektir. Önümüzdeki dönemde emperyalist ve mandacı zihniyetlere karşı Ankara zihniyetinin antiemperyalist ve ulusal bağımsızlıkçı zihniyeti  ülkemizi, devletimizi ve ulusal çıkarlarımızı savunmaya devam edecektir .

ANKARA KALESİ (003) "İRAN SAVAŞI KESİNLİKLE DURDURULMALIDIR." Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

ANKARA KALESİ

İRAN SAVAŞI KESİNLİKLE dURDURULMALIDIR.

Prof. Dr. ANIL  ÇEÇEN

                 Bütün  dünya  pupa yelkenli hızı ile  bir üçüncü dünya savaşı  dönemecine doğru sürüklenmektedir . Günümüzde yaşanmakta olan olayların baş döndürücü hızı giderek  insanların nefesini kesme aşamasına gelmekte  ve bir türlü durdurulamayan savaş süreci de  her şeye rağmen tırmanarak devam etmektedir . En büyük ülkenin yönetiminden en küçük devletlerin hükümetlerine kadar bu olumsuz gidiş görülmesine rağmen kimse bir şeyler yapamamakta ve hızla ilerleyen savaş  konjonktürü  hiçbir biçimde önlenemez bir biçimde geleceğe doğru akıp gitmektedir . Herkes bir gün savaş çıkacağını , Amerika Birleşik Devletleri ya da İsrail’in  yakın zamanda  atom bombası  atmak dahil İran’a yönelik bir askeri  maceraya kalkışacağını ,Irak’a yönelik askeri maceradan sonra  Orta Doğu’da ikinci bir  savaş döneminin İran’a yönelik saldırı ile başlayacağını artık herkes görebilmekte ama  bu durumu hiç kimse önleyememektedir . Böylesine bir sürecin Irak savaşı ile başladığı yakın zamanda ikinci adımın İran savaşı ile bölgede gündeme getirileceği  artık iyice belli olmuş ve bu kesinleşen durumu önleyebilme doğrultusunda  gösterilen çabalarla kesin bir sonuca varılamamıştır . İran savaşının saati kurulmuştur ve  bir saatli bomba gibi yakın bir zamanda patlayacağı giderek kesinleşmektedir . Saatin tiktakları ve  ilerleyen zaman dilimi içinde insanların uykusunu kaçıracak derecede  dakikaların su gibi akıp gitmesi  sonuçsuz kalan çabaların  yansıyan olumsuz bir  durumu olarak öne çıkmaktadır.

             İran savaşı da tıpkı Irak savaşı gibi  ,bu ülkenin nükleer santral sahibi olma arzusuna dayandırılmaktadır . İsrail için en büyük Arap tehdidi olan Irak’ın önce uçaklarla vuralarak nükleer santraldan vazgeçmesinin sağlanması ve ikinci adımda da dünyanın süper gücü olan Amerikan ordusunun siyonist İsrail’in kontrolunda bölgeye getirilerek  bir devlet olmaktan çıkarılması ve bu doğrultuda üç ayrı bölgeye bölünmesi üzerine benzeri bir senaryo İran üzerinde uygulanmak  ve bu doğrultuda İran’da beşe bölünmek istenmektedir . İran gibi iki milyon kilometrekarelik bir ülkede yaşayan seksen milyon  insan tarihin derinliklerinden gelen Pers geleneğinin günümüzdeki temsilcileri olarak  merkezi coğrafyada bir büyük devleti  ayakta tutmakta ve   insanlıkdışı batı emperyalizmine karşı direnerek bütün dünya ülkelerine ve mazlum uluslara önemli bir olumlu örnek yaratmaktadır . Bütün dünyaya egemen olmak ve yeryüzünün tüm zenginliklrine el koymak isteyen emperyalizm  Irak ve Afganistan sonrasında  İran’ı hedef tahtasına oturttuğu bu aşamada  , İran direnerek kendisini korumakta   ama  kendisine yönelik bir siyonist saldırı üzerindende bir üçüncü dünya savaşının  karşı cephesini oluşturmaktadır . Savaşlar karşı tarafların oluşması ile gündeme geldiklerinden , İran’ın tüm gücü ile ortaya çıkması ve  Atlantik emperyalizmine karşı direnmesiyle  üçüncü dünyla savaşının karşı cephesi kendiliğinden oluşmaktadır . Böylesine bir büyük savaş macerasına dünyayı sürüklemek isteyen  bir avuç azınlıktaki egemen güçler  İran tehdidini abartarak ve sürekli olarak gündemde tutarak , bir gün üçüncü dünya savaşını çakarabilmenin hesaplarını yapmaktadırlar .

           Savaştan yana olan güçler  savaşlar yolu ile küresel egemenliklerini koruyabilmenin ve değişen koşullarda sürdürebilmenin çabası içerisindedirler  .Ellerinden gelse  dünyanın her ülkesinde sıcak çatışma çıkartacak kadar gözü dönmüş savaş lobisi üyelerinin ,sahip oldukları güç ile  İran konusunu sürekli olarak gündeme getirdikleri ve  bu ülkenin kesinlikle vurulması gerektiğini  açıkca  savundukları  görülmektedir .Böylesine  olumsuz bir tutumu örgütlü bir doğrultuda sürdürmekte olan savaş lobisi üyelerinin  tüm insanlığın mahvına neden olabilecek bir üçüncü dünya savaşı kışkırtıcılığı yaptıkları artık kesin olarak anlaşılmaktadır . İran gibi  dünyanın önde gelen büyük ülkelerinden birisini hedef alacak böylesine bir senaryonun  çok pahalıya gelebilecek sonuçlarına sonunda herkes katlanmak zorunda kalacaktır  .Normal  koşullarda hiçbir zaman istenmeyecek bir sıcak çatışma ya da savaş senaryosunun  ,nükleer silahların da kullanılacağı bir üçüncü dünya savaşı sürecine dönüşmesini bugünkü dünya düzeni önleyemezse ,bu olumsuz durum bütünüyle  yerkürenin yok olması da dahil olmak üzere her türlü kıyamet ve felaket senaryosunun gerçeklik kazanmasına giden yolu açabilecektir . Bugün gelinen noktada artık sadece İsrail-İran çekişmesini  değil  , ABD’nin silah gücü üzerinden insanlığın mahvını esas alarak  durum değerlendirilmesi yapılmalıdır . Böylesine bir düşünce de beraberinde , İran savaşı senaryolarının tümüyle durdurulmasını ya da devre dışı bırakılmasını zorunlu kılmaktadır .

         Irak gibi sonunda yok olmayı göze alamayan İran’ın kendisini savunması ve bu doğrultuda  ülkesine yönelebilecek her türlü saldırı ya da tehdide karşı  önlemler geliştirmesini doğal olarak  anlayışla karşılamalıdır . Ulus devletler çağında her devlet , uluslar arası alandaki rekabet düzenine uygun olarak kendisini diğer devletlerin tehditlerine karşı koruyabilmek ,devletler arasında oynanmakta olan büyük oyunda kendisini daha iyi konuma getirebilmek ve her türlü tehdide karşı tam anlamıyla güvenliğini sağlayabilmek üzere  gereken adımları atarlar ve bu doğrultuda geliştirdikleri politikalar ile karşı dengeler oluşturarak ulusal çıkarları doğrultusunda  daha iyi bir gelecek arayışına yönelirler .İran sahip olduğu bin yıllık devlet geleneği ile dünya haritası üzerinde bu konumunu en iyi bir biçimde değerlendirebilen devletlerden birisidir . Yeryüzü haritasının tam orasında büyük bir devlet olarak binlerce yıl varlığını koruyabilmek ve geleceğe dönük bir süreçte ,bunu koruyarak geliştirmek  kolay bir  iş değildir . Osmanlı İmparatorluğu kendisinden önceki Türk imparatorluğu olan Selçuklu Devleti gibi tarihin dönüşüm noktasında varlığını ve birliğini koruyamadığı için dağılmak zorunda kalmış ve onun yerine  kurulmuş olan Türkiye Cumhuriyeti bugün merkezi coğrafyada  geçmişten gelen siyasal birikimin temsilcisi olarak bölgesel düzen ve barışın koruyucusu olmağa  çaba göstermektedir . Sınır komşusu olan Irak devletinin  haksız bir saldırı ve işgal sonrasında dağıtılması üzerine bütün bölge devletleri gibi hem İran hem de Türkiye Cumhuriyeti benzeri bir  saldırı tehdidi ile karşı karşıya bulunmaktadır .

       Savaşı öncelikle  kutsal kitabı doğrultusunda hareket ederek bir Siyonist dünya krallığını Siyon tepesinin üzerinde kurmak isteyen İsrail  istemektedir . Hırıstıyan dünyasının üçte birini işbirlikçi Evanjelik tarikatının desteği ile bir  kıyamet masalı olarak Armegeddon savaşına ikna etmiş olan  uluslar arası Siyonizm , İsrail merkezli bir dünya düzeni ardında koşarken , ilk engel olan Irak’ı ABD ordusunun gücü ile aşmıştır . Şimdi  ise karşısına ikinci engel olarak koskoca İran devleti çıkmaktadır . Küçücük İsrail , dünyanın en güçlü Siyonist lobilerinin desteği ile ikinci engeli de aşmağa çalışırken  İran üzerinden Armegeddon  senaryoları  medya ve basın dünyasının  en tepelerinde yer almakta ,bu doğrultuda neoliberal ler ile dinciler arasında Siyonist lobiler ciddi bir işbirliği ve paralellik sağlayarak küçücük İsrail’i büyüterek bir dünya imparatorluğuna dönüştürecek  kıyamet senaryolarının  çığırtkanlığını yapmaktadırlar . Yarım yüzyıl sonra ,küçük İsrail devletinin  bir savaş mekanizması olarak programlandığı  ve bu nedenle sürekli terör ve savaş uygulayarak  , Büyük İsrail İmparatorluğunun  kurulmağa çalışıldığını  artık bütün dünya yakından bilmektedir . Kurulduğu günden buyana işgalci tutumunu kesintisiz sürdüren İsrail ,merkezi coğrafyayı sürekli savaş ve sıcak çatışma ortamına sürüklemiş   ve bu doğrultuda  terörü bir devlet politikası olarak bölge ülkeleri üzerinden tırmandırmıştır . Terör ve savaş İsrail devletinin milli politikası olarak öne çıkmış ve bütün Siyonist lobilerin desteği ile tırmandırılarak  , küresel  Yahudi hegemonyasının temelleri atılmak istenmiştir .Irak sonrasında İran savaşı ile bu doğrultuda bir adım daha atılmak ve merkezi coğrafyadaki  İran  etkisi devre dışı bırakılarak ,  Hazar ve Sibirya’ya yönelik bir  batı hegemonyası bölgeye dayatılmaktadır . Mezopotamya üzerinde sağlanan yeni hegemonyanın Hazar ve Sibirya  bölgelerliyle tamamlanmak istenmesi tam anlamıyla bir küresel  emperyalizm dayatması olarak  öne çıkmaktadır .

             İkinci olarak Amerika Birleşik Devletleri  de bir İran savaşına istekli görünmektedir . ABD yirminci yüzyılın yükselen süper gücü olarak  yirmi birinci yüzyılda da  hegemonyasını devam ettirebilmek için  dünyanın merkezi alanı olan Avrasya  bölgesinde  tam anlamıyla  bir  mutlak kontrol sağlayarak  kendisine rakip olarak öne çıkan yeni kutup merkezi büyük dev ülkeler olan Rusya,Çin ve Hindistan’ın önünü kesmeğe çaba göstermektedir . ABD kendi üstünlüğünün devamı için  merkezi coğrafyada tam bir üstünlük ararken  Amerikan politikasında  çok etkili olan  petrol,silah,otomotiv endüstrileri de  Hazar ve Sibirya bölgelerine girmek ve Avrasya kıtasının bu iki önemli merkezinde Orta Doğu benzeri bir üstünlük yapılanması oluşturmak istemektedirler . Petrol ve gaz tekelleri  İran ile beraber bütün Hazar ve Sibirya havzalarının yer altı zenginliklerine el koymağa  çalışırken ,otomotiv endüstrisinin dev tekelleri de  bu doğrultuda  enerji şirketleriyle beraber hareket etmektedir. Bu çekişmeden yararlanmak  isteyen   silah tekelleri de  bölgedeki bütün ülkelere her türlü yeni silahı satarak ekonomik  üstünlüklüklerini  pekiştirebilmenin  arayışı içine girmişlerdir . ABD devletinin savaş arayışlarını bu üç büyük lobinin desteklemesi ve  lobi üyesi uluslar arası tekellerin  Siyonizmin  kıyamet senaryosu doğrultusunda  savaş sürecini kışkırtarak tırmandırmaları ,dünyayı geri dönülmez bir aşamaya getirmiştir .Uluslararası alandaki gelişmeler yakından izlendiğinde  ortaya birbiriyle bağlantılı bir çok gelişme çıkmakta ,olaylar zinciri bir bütün olarak ele alındığı zaman  İran savaşı riskinin eskisine oranla çok fazla arttığı göze çarpmaktadır .Özellikle İsrail ve İran arasında yaşanmakta olan gerginliğin her geçen gün yeni bir safhaya gelmesi ve bunun sonucu olarak da ,bir gece ansızın  bir  patlama ile uyanma  tehlikesinin artması ,her an için  İran’a yönelik bir İsrail ya da ABD saldırısının gerçekleşebileceğini göstermektedir .

        İsrail’in  Büyük İsrail Projesini gerçekleştirebilmek  ve  Armegeddon adlı kıyamet senaryosu sonrasında  Siyonist dünya krallığı oluşturarak Hz.İsa’yı geri getirme planları dinci çevreler tarafından  desteklenirken, Evanjelik  tarikatı mensuplarının böylesine bir hedef uğruna militanlığa kalkıştıkları görülmektedir . İnsanlık için kıyamet oluşturacak bir savaş snaryosunun atom bombasının kullanılmasına bağlı olduğunu herkes görebilmektedir . ABD başkanını saf dışı ederek Nükleer  silaha sahip olan İsrail ,Kennedy’nin öldürülmesinden bu yana geçen zaman zarfında beş yüz civarında  nükleer  silaha sahip olabilmiştir . İsrail kendisi için hak olarak gördüğü bu durumun benzerinin komşularının eline geçmesini istememektedir . Bu nedenle ,çeyrek yüzyıl önce Irak’ın nükleer santralını havaya uçuran İsrail şimdilerde İran için de benzeri hava  taarruzuna hazırlanmaktadır . ABD’nin yeni başkanı  Kennedy’nin durumuna düşmemek üzere son derece aktif bir politika ile İsrail’in İran’a yönelik nükleer saldırısını önlemiş ve bu doğrultuda birbirini izleyen üç nükleer zirve toplantısı bu yılın ilk altı ayı içerisinde tamamlanmıştır . İsrail’i devredışı bırakan ABD ilk zirveyi kendi başkentinde yapmış ,ikinci zirve toplantısı İran’ın başkentinde yapıldıktan sonra üçüncü nükleer zirve Birleşmiş Milletler genel kurulunda yapılarak İsrail’in İran’a yönelik atom savaşı şimdilik durdurulmuştur . Daha önceden planlandığı üzere , 20IO’un  ilk altı ayı içerisinde İsrail tarafından başlatılması düşünülen nükleer savaşa uluslar arası toplum izin vermemiştir . İlk iki dünya savaşından dersler çıkaran dünya toplumu , önde gelen büyük devletlerin öncülüğü ile üçüncü dünya savaşına giden yolda  İsrail’in İran’a yönelen atom saldırısı  büyük çabalar ile durdurulabilmiştir . İnsanlık şimdilik bu yılı kurtarmış görünmesine rağmen alttan alta savaş lobilerinin Siyonist gücün yönetiminde  bir nükleer savaş çıkarttırabilmek üzere uğraşmağa devam ettikleri göze çarpmaktadır . Kesinlikle savaşa koşullanmış kesimler  dünya barışını ortadan kaldıracak  her fırsatı değerlendirerek  kışkırtıcılığa devam etmektedirler .

         Nükleer zirveler sayesinde İsrail’i durdurabilen ABD yönetimi ile Siyonist  devlet arasında bir pazarlık kendiliğinden ortaya çıkmış ,Amerikan yönetimi İsrail’i nükleer saldırıdan vazgeçirebilmek amacıyla kendisinin İran’ı vuracağı konusunda  Yahudilere söz vermiştir . ABD  , Avrupa Birliği Çin ve Rusya ile işbirliği yaparak ,İsrail’e karşı bir  anti-nükleer cephe ortaya çıkarırken , İsrail yalnız kalmış ve sonunda dünya devlerine karşı meydan okumaktansa , kendisini rahatlatacak bir doğrultuda  ABD ile İran’ın kesinlikle vurulması konusunda  prensip anlaşması yapmıştır . Irak engelini aşan İsrail  ,Orta Doğu’da giderek bir Şii emperyalizmi uygulamakta olan İran baskısından kurtulabilmek için  ABD’nin sonunda İran’ı vurması için tüm lobileri aracılığı ile baskı yapmıştır . Amerikan yönetiminin önceliği bir nükleer savaşın önlenmesi olduğu için , Çin ve Rusya ile beraber  İngiltere ve Fransa gibi Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin tüm üyeleri ABD ile beraber anti-nükleer  oluşumun önünde yer almışlardır . Öncelik insanlığın nükleer tehlikeden kurtarılması olduğu için , İsrail’i bu konuda durdurabilmenin yolu  ,ABD tarafından İran’ın vurulması biçiminde formüle edilmiştir . Önceliği İsrail’in durdurulmasına veren ABD yönetimi , nükleer zirveler ve Birleşmiş Milletler örgütünün yakın desteği ile bunu  sağlayınca , geleceğe yönelik olarak yeni bir savaş hazırlığı  dönemine girmiştir . İsrail kadar ABD için de  Avrasya stratejisinde en büyük tehditlerden birisi olarak öne çıkan İran’ın aşılması gerektiğinden Amerikan yönetimi , kendisini zorlayan  üç büyük ekonomik lobinin istekleri doğrultusunda bir savaş hazırlığını başlatmıştır . Silah şirketleri bu işin gönüllü hazırlayıcılığını yaparlarken , petrol ve enerji devleri de  İran gücünden kurtulabilmek için  Amerikan yönetimini savaşa yönlendiren girişimlerini hızlandırmışlardır . Küresel medyayı denetim altında tutan  Siyonist lobilerin de böylesine bir  savaş yöneliminin önünü açmağa çalıştıkları ve destekledikleri görülmüştür .

       Geçen hafta içerisinde Suudi Arabistan devletinin  altmış milyar dolarlık büyük bir silah alımını Amerikan silah şirketleri üzerinden yaptığı  resmen çeşitli basın organları tarafından açıklanmıştır .Suudi Krallığı gibi bir yönetime sahip olan Arabistan’ın  İran savaşı sürecinde bu kadar büyük bir silah alımına yönelmesi karşısında , ABD’nin İran savaşı sırasında yalnız kalmayacağını  özellikle Suudi Arabistan üzerinden Orta Doğu’daki Arap potansiyelini  İran’a karşı kullanmak istediğini  göstermektedir . Saddam rejiminin oluşturduğu Sünni set ortadan kalkınca , İran Orta Doğu’nun Şiilik üzerinden patronu konumuna gelmiştir . İsrail yüzünden  Saddam’ı  yıkan ABD  ,daha sonra pişman olmuş ama  yeniden Saddam’ı geri  getiremiyeceği için İran’ın örgütlediği Şii emperyalizmi  ile uğraşmak zorunda kalmıştır . Suriye’deki Nasturi  yönetimi , Lübnan’daki Şii Arap  potansiyeli ile Irak’ın güneyi ve Arabistan’ın kuzeyindeki Şii Arapların tamamı zaman içerisinde İran’ın kontrolu altına girince , Irak’ın yıkılması nedeniyle bir İran Şii emperyalizmi uygulaması Orta Doğu üzerinde kendiliğinden gündeme gelmiştir . İran  merkezi coğrafyadaki Şii topluluklar üzerinden etkisini artırınca Yemen’e ve Somali’ye kadar inebilmiş ve bu bölgedeki ağırlığını artırarak Kızıldeniz’e kadar hegemonya alanını Şiiler üzerinden yaygınlaştırmıştır . İsrail ve ABD ikilisi Arab ülkelerindeki Sünni bütünleşmesini Saddamı yıkarak devredışı bırakınca , arkadan gelen İran’ın Şii  emperyalizmini önleyememişlerdir . İran bugün eskisinden daha fazla güçlü bir konuma gelerek , bütün İslam dünyası içinde Şii topluluklar üzerinden etkisini artırmış ve kısa zamanda en büyük ve güçlü  İslam devleti olarak ortaya çıkmıştır . İran’ın bu genişleyen  hegemonyası  karşısında,  İsrail iyice köşeye sıkışmış , ABD ise giderek merkezi coğrafyadaki etkisini yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştır . Böylesine istenmeyen bir duruma sürüklenen ABD ve İsrail ikilisi için  , İran’ın önünün kesilmesi ve Orta Doğu’da Saddam sonrasında gündeme gelmiş olan Şii  emperyalizminin önlenebilmesi  zorunluluğu ortaya çıkmıştır . İşte bu yeni olumsuz durumda İran’ın vurulması gerektirmekte ve merkezi coğrafyaya gelmiş olan Amerikan gücü  geri adım atmak istememektedir .

         İran’ın Amerika tarafından vurulmak istenmesinin  ikinci nedeni de Çin’in bu ülkeye hızla yerleşmesidir . Yıllarca  Afyon savaşı ile uyutularak kendi ülkesine hapsedilen Çin , uyanan bir dev olarak dünya gündemine geldiğinde  hızla bir emperyal  güç konumuna gelerek , bütün Asya kıtasındaki ülkeler ile yakından ilgilenmeğe ve bunlara tıpkı ABD ve batılı emperyal ülkeler gibi içeriden gizlice sızarak ,kendi çıkarları  doğrultusunda bu ülkeleri yönlendirmeğe çalıştığı  son yıllardaki gelişmeler ile ortaya çıkmıştır . Soğuk savaş sonrasında dünyaya açılan Çin  halk Cumhuriyeti önce kendisini toparlamış ve daha sonra da yeni süper güç olarak  uluslar arası alanda etkili olmağa başlamıştır . Önce Tayvan üzerinde hak ileri süren Çin sırasıyla Nepal,Bhutan,Kırgızistan,Tacikistan, ve Birmanya gibi ülkelerdeki etkinliğini artırmağa başlamıştır . Ayrıca  Hindistan ile anlaşarak  Hint okyanusunda ortak askeri  manevraları Amerikan saldırganlığına karşı geliştirmiştir. Rusya ile bir araya gelerek Şangay örgütünü de oluşturan Çin   , orta Asya ülkeleriyle  bir araya gelerek Avrasya bölgesindeki  otorite boşluğunu doldurmağa ve böylece Amerikan saldırganlığının önünü kesmeğe  çaba göstermiştir .Her geçen gün artan enerji  gereksinimlerini  karşılayabilmek amacıyla  İran-Çin petrol boru hattı döşenmiş ve böylece  İran’ın  enerji kaynaklarının Çin’e yönelmesi sağlanmıştır .İsrail gerginliği yüzünden İran’ı karşısına almak zorunda kalan ABD yönetimi ,böylesine olumsuz koşullarda İran’ın enerji kaynakları üzerinde Çin’in öne çıkmasını önleyememiştir . Boru hatları üzerindn Çin ile İran arasında sıkı bir enerji koridoru açılırken , batı ile karşı karşıya alan İran daha fazla Çin’in kucağına doğru kaymıştır .İran ile başlayan enerji  alışverişi doğrultusunda Çin’de İran’a   yeni yatırımlar başlatarak bu ülkeye ekonomik anlamda girmiştir . Çin aldığı enerji karşılığında hem bu ülkeye yeni yatırımlar yapmış hem de giderek artırdığı üretimini  kullanarak İran’a fazlasıyla mal satmağa başlamıştır . Böylece bir anlamda Asya’nın doğusu ve batısı arasında Çin-İran koridoru oluşturulmuş Orta Asya bölgesi bir İran ve Çin kıskacı arasına alınmıştır . Dünya hegemonyası uğruna yıllardır Afganistan’da savaşarak   emperyal bir Avrasya stratejisi izleyen  Amerika Birleşik Devletleri , Çin ile İran arasında başlatılmış olan bu yakınlaşma ve ekonomik entegrasyondan fazlasıyla rahatsız  olmuştur .  ABD açısından İran’ın vurulmasındaki ana nedenlerden birisi de  Çin’in bu ülkeye tam anlamıyla girmesidir .Ayrıca  tıpkı ABD’nin Türkiye’ye girişi gibi yeni bir sürecin Çin-İran entegrasyonu ile başlaması da ,gelecekte İran üzerinden Çin’in dünyanın merkezi alanına müdahale etmek istemesidir . Çin’in İran üzerinden Orta Doğu ve Ön Asya bölgelerine müdahale etmesi de merkezi alandaki ABD,İsrail ve batı hgemonyasını sona erdireceği için ,İran üzerinden bölgdeki bütünŞii toplulukları Çin emperyalizminin batı  insiyatiflerine karşı kullanabilmesi olanağı doğacaktır . Şu an ,İran’ın batıya karşı sürdürdüğü dineşin arkasındaki asıl gücün Çin olduğu her geçen gün biraz daha anlaşılmakta ve İran’a giren Çin’in önümüzdeki dönemde  merkezi  coğrafyanın yeni egemen gücü olabileceği görülmektedir .

       Yeni başlayan Çin ve İran ortaklığının dünyadaki bütün dengeleri değiştireceğinin oraya çıkması üzerine , dünyanın diğer güçleri böylesine bir bütünleşmeyi  önleme doğrultusunda yeni adımlar atmak zorunda kalmışlardır . Özellikle Rusya İran’ı Çin’e kaptırmamak üzere bu ülke ile yeni yakınlaşma denemelerine kalkışmış,İran’ın atom santralı kurma işinde fazlasıyla yardımcı olarak Buşehr  Nükleer Santralının kurulması işini yürütmüştür . İran’a nükleer santral kuran , zenginleştirilmiş uranyum yakıtı sağlayan , atom bombası yapma sürecinde İran’ın  ihtiyacı olan her türlü yardımı yapan Rusya devletinin  ,önümüzdeki dönemde Çin’in İran’ı içeriden ele geçirme girişimlerine karşıda  yeni bir denge arayışı içerisine gireceği ve bu doğrultuda yeni politik girişimleri kalkıştığı görülmektedir . Özellikle Putin yönetiminin Hazar denizine kıyısı olan bütün ülkeleri bir Hazar Kardeşliği platformunda bir araya getirmesi ve böylesine bir Hazar dayanışması içerisine girmesi  önem taşımaktadır . Rusya ‘nın Avrupa ülkeleriyle kurmuş olduğu enerji yolunun benzeri bir yolu İran’ın Çin ile kurmasına pek de istekli olmadığı ve zaman içerisinde izleyeceği politikalar ile böylesine bir  oluşumu önleyeceği  gibi bir hava  sezilmektedir . Batı emperyalizminin Hazar ve Sibirya havzalarını ele geçirmek üzere Avrasya bölgesine yönelik olarak geliştirdiği saldırı savaşlarına karşı Çin ile bir araya gelerek Şangay örgütünü kuran Rusya’nın yeni dönemde çok yönlü dengelere girerek ,bir Çin ve İran bütünleşmesini önleyeceği anlaşılmaktadır . İşte bu aşamada Amerika devreye girmekte ve  hem Çin’e hem de İran’a karşı Rusya’yı dolaylı yollardan desteklemektedir . ABD emperyalizmi dışarıdan İsrail destekli İran karşıtlığı politikalarını tırmandırırken , Rusya ile çok yönlü dengelere oynamakta ,Rusya’nın Avrupa ülkelerine enerji satmasına karşı çıkmazken , Rusya ile dolaylı yollardan işbirliği yaparak Çin’in İran’ı ele geçirmesinde izlediği yolu Rusya’nın kesmesini dolaylı  olarak desteklemektedir . Bir anlamda  İran’ı kullanarak Çin’in dünyanın merkezinde egemen duruma geçmesini önlemek üzere  Amerika Rusya ile işbirliğini arka planda geliştirmekte ve dolaylı yollardan Rusya’nın İran üzerinde etkili olmasını sağlayarak ,Çin’in bu ülkeyi içeriden ele geçirmesini önlemek istemektedir . Şangay örgütünün iki kurucu üyesini İran üzerinde karşı karşıya getiren bir politikayı ABD’nin çok dikkatli olarak  geliştirdiği ve  böylece dışarıdan vurmakta zorlandığı İran’ın karşı tepki olarak Çin’in baskısı altına girmesini önlemeğe çalıştığı anlaşılmaktadır .

        İsrail merkezi coğrafyaya egemen olabilmek için ABD ile Irak’ı vurduktan sonra bir de  Türk-İran savaşı kışkırtıcılığına yönelmiştir . İsrail Siyonizmi bir anlamda iti ite kırdırmak olarak açıklanabilcek bir strateji ile iki sınır komşusu büyük ülkeyi birbirine karşı kışkırtarak  bir Türk-İran savaşı nın ardında koşmuştur . İkinci dünya savaşı sonrasında  Orta Doğu’ya gelen ve gizlice Türkiye’yi içeriden ele geçiren ABD emperyalizmini Siyonist lobileri aracılığı ile kullanarak  Türkiye ve İran’ı birbirine karşı kışkırtmağa çalışan İsrail ,yarım yüzyılı geçen çabalarına rağmen bu planında başarısız olmuşy ve iki büyük komşu ülkeyi birbiriyle savaştıramamıştır . Amerika’nın çok uzak olması , İsrail’in de çok küçük kalması nedeniyle İran savaşını Türkiye üzerinden tezgahlamaya çalışan Siyonizm ve Atlantik emperyalizmi,her türlü kışykırtmayı gerçekleştirmelerine rağmen bu planlarını bir türlü uygulamaya aktaramamışlar  ve bu nedenle  İran savaşı ile ilgili olarak başka senaryolara yönelmek  zorunda kalmışlardır . İsrail Kürt bölücü terörünü iki ülkeyi birbirine karşı kışkırtabilmek için zorlarken , ABD de iki ülke arasındaki rejim farkını devreye sokarak bir çatışma ortamı arayışı içerisinde olmuştur . Ne var ki , bu gibi oyunların iyice açığa çıkmasından sonra ,şimdilerde ABD’nin daha farklı politikalar aracılığı ile  Türkiye’yi İran’a karşı kullanmak istediği  görülmektedir . ABD Rusya’yı İran’a dolaylı olarak yönlendirirken , Türkiye’yi de gene dolaylı olarak Rusya’ya yönlendirmekte ve böylece bir Türk-İran dayanışmasının batı hegemonyasına karşı oluşmasını önlemeğe çalışmaktadır . Soğuk savaş dönemindeki Rus partnerini giderek arayan ABD ,yeni dönemde Avrupa ve Çin gibi iki büyük rakibine karşı Rusya ile bir tahterevalli  politikasına yönelmekte,böylece çok kutuplu dünyada Rusya ile paslaşarak diğer kutup merkezlerinin önünü kesmeğe çalışmaktadır . Türkiye üzerinden kurulmakta olan bu Tahterevalli’de Türkiye Rusya’ya doğru itilerek İran ile yakınlaşmasına set çekilmektedir . Böylece Atatürk döneminde gerçekleşmiş olan Türk-İran ortaklığına dayanan yeni bir Sadabat Paktı gibi bölgesel  dayanışma paktı önlenmeğe çalışılmakta ve İran yalnız bırakılarak ,gerektiği zaman vurulmak üzere köşeye sıkıştırılmağa çalışılmaktadır . Çok kutuplu dünyanın yeni dengelerinde küresel politikalar her geçen gün değişirken , kutup merkezleri ile beraber Türkiye gibi diğer büyük ülkelerinde yeni gelişmeler ve ittifakları çok yakından ve dikkatli olarak izleyerek hareket etmesi dünya barışının korunabilmesi açısından gerekli olmaktadır . Yeni koşullarda dünya dengeleri dikkatli olarak korunabilirse ve barışçı çizgide yeniden oluşturulabilirse o zaman , hiçbir ülkenin ya da devletin çıkarları doğrultusunda kasıtlı olarak savaş çıkarabilmek  mümkün olamıyacaktır .

        Irak savaşı sonrasında başlatılmış olan İran’a savaş sürecinin acilen durdurulması  gerekmektedir . Eğer İran’a İsrail ya da ABD tek başlarına saldırırlarsa bütün dünya ülkeleri bu haksız savaşa karşı çıkacaklardır . O zaman yalnız kalacak olan  ABD ve  İsrail ikilisi zorunlu olarak Atom bombası kullanacaklar ve böylesine bir durum da diğer atom silahına sahip olan ülkelerin savunma amaçlı olarak nükleer silahlara başvurmasını gündeme getirecektir .,Soğuk savaş döneminde kurulmuş olan dehşet dengesinin günümüzde de korunması gerekmektedir . İsrail’in gözü dönmüş Siyonistlerinin  nüler bombaların düğmesine basmasına dünya kamuoyu izin vermemelidir . ABD’nin ise nükleer zirvelerde olduğu gibi gene dünyanın diğer büyük ülkeleriyle beraber Birleşmiş Milletler örgütünün çatısı altında dünya barışı için çalışmalarını sürdürmesi yararlı olacaktır . Irak savaşında iki milyon insan yok yere feda edilmiştir . İran savaşında ise insan kaybının bunun en az on misli olacağı ve nükleer silah kullanılması noktasında  ise merkezi coğrafyanın bütünüyle yaşanmaz bir duruma geleceği uzmanlar tarafından ifade edilmektedir . Benden sonra tufan zihniyeti ya da benim olmuyorsa başkasının hiç olmasın yaklaşımı çerçevesinde hareket edebilecek ihtiraslı politikacılar ya da lobiler insanlığın başını İran savaşı üzerinden derde sokamamalıdırlar . Böylesine bir hedef için yeni bir Dünya Barışı hareketine ihtiyaç bulunmaktadır . Savaşa karşı çıkan ve dünyada yeni bir barış düzeni kurulmasından yana olan herkesi çatısı altında buluşturacak bir barış hareketinin acilen oluşturulması ve bu doğrultuda Birleşmiş Milletlerin daha güçlü bir örgütlenme ile öne çıkarak ,bir üçüncü dünya savaşının yeryüzünü mahvetmesi acilen önlenmelidir . Türkiye hedef ülke İran’ın yakın komşusu ve akrabası olarak  bu konuda daha aktif politikalar ile öne geçebilmeli ,nüfusunun yarısından fazlası Türk asıllı olan sınır komşusu üzerinden savaş belasının  bütün merkezi alanı  tehdit etmesine karşı önlemleri komşularıyla beraber  alarak , dünya barışını  merkezde güvence altına alabilmelidir .

ANKARA KALESİ (002) "ATLANTİK MİLLİYETÇİLİĞİ" Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

ANKARA KALESİ (002)
ATLANTİK MİLLİYETÇİLİĞİ
Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

Atlantik milliyetçiliği diye bir kavram ülkemizde hiç konuşulmazken, bir yazıya neden böyle bir başlık kullanarak girildiği konusu üzerinde düşünülmesi gerekir. İçinde bulunduğumuz koşullarda milliyetçilik hızla yükselirken, bu akımın Atlantik ya da Pasifik diye okyanus isimleri ile tanımlanması ya da tasnif edilmesi doğru bir yaklaşım olabilir mi? Milliyetçiliğin okyanuslarla ne ilgisi var? Neden denizlerle milliyetçilik tanımlanmıyor. Bu gibi sorulara cevap ararken, dünyadaki gelişmeleri yakın izlemek ve ülkelerin ya da devletlerin bulundukları bölgelere göre değerlendirme yapmak gerekir. Bölgesel analizlere girişildiği zaman denizler ve okyanuslar da önem kazanarak öne geçebilirler ve tasniflerde kendi adları ile yer alabilirler. Avrupa milliyetçiliği olduğu gibi bir Amerika ya da Afrika milliyetçiliği de olabilecektir. Akdeniz milliyetçiliği olduğu gibi bir Karadeniz milliyetçiliği de gündeme gelebilir. İçinde bulunduğumuz bu aşamada dünyanın en büyük gücü olan Amerika Birleşik Devletleri günümüzün Atlantik gücü olduğundan, Atlantik merkezli bir yeni yapılanmayı savunmak da Atlantik milliyetçililiği olarak adlandırılabilir. Eğer Atlantik gücü bir ülkede yükselmekte olan milliyetçiliği uzaktan kumandalı biçimde kontrol ediyorsa ya da yönlendiriyorsa, gene bir tür Atlantik milliyetçiliğinden söz etmek mümkün hale gelebilir. Bu tür bir milliyetçilik daha çok sömürge düzeyine sürüklenmiş olan ülkelerde ABD ya da Atlantik emperyalizminin merkez olmasını kabul eden ve her şeyi bu doğrultuda değerlendiren bir milliyetçilik anlayışıdır. Kısaca buna bir tür Amerikan mandacılığı adı da verilebilir.

Günümüzde milliyetçilik ülkemizde tartışılırken geçmişten gelen olayların etkileri ile hareket edilmekte ve bir türlü gerçek anlamıyla milliyetçilik üzerinde anlaşılamamaktadır. Özellikle soğuk savaş döneminden gelen alışkanlıklarla milliyetçilik sol karşıtlığı olarak görülmekte ve her türlü sol düşünce akımı sanki komünizm anlamına geliyormuş gibi dışlanmağa çalışılmaktadır .Komünist sistemin çökmüş olduğu ve ülkemizin siyasal rejimi açısından komünizmin bir tehlike olmaktan çıktığı bu aşamada hala milliyetçiliği sol karşıtlığı olarak anlamak son derece yanlıştır .Milliyetçilik gerçek anlamıyla bir milli devletin ve topyekun bir milletin çıkarlarının savunulmasıdır .Bu yönü ile milliyetçilik her açıdan antiemperyalist olmak zorundadır .Gerçek anlamıyla ele alınırsa milliyetçiliğin sol karşıtlığı değil ama bütünüyle emperyalizm karşıtlığı olduğu anlaşılmaktadır .Milliyetçilik kavramı içerik olarak millet kavramından doğduğu için bütünüyle bir milletin ve millete bağlı olarak milli çıkarların savunulması anlamına gelmektedir .Milletin varlığını tehdit eden her türlü dış baskı ve saldırıya karşı milletin iç dinamiklerini temsil eden milli refleksin ortaya çıkabilmesi ve tepki göstermesi milliyetçiliğin varlığı açısından son derece önemlidir .Milliyetçilik kavramı toplumların uluslaşması sürecinde ortaya çıktığı için milli varlıklarla doğrudan doğruya bağlı bir kavramdır .Bu nedenle milliyetçilik milletin varlığı ile ve milletin siyasal örgütlenmesi olan milli devletin sürekliliği ile açıklanabilecek bir siyasal kavramdır .Bütün dünyadaki milliyetçilik akımları her ülkede milletlerin ve milli devletlerin varlığı ve sürekliliği ile yakından bağlantılı olarak ortaya çıkmış ve her türlü emperyalizme karşı savaşarak milli varlıkların yaşamasını sağlayabilmiştir .Yirmi birinci yüzyılda milli devletler ve milletler milliyetçilik akımlarının örgütlenmesi ile küresel emperyalizme karşı direnebilmekte ve yaşamlarını sürdürebilmektedirler .

Eski alışkanlıkları aşarak günümüzün milliyetçiliğine bakıldığında küresel emperyalizme karşı bir direniş olarak geliştiği görülmektedir .ABD merkezli küresel emperyalizm bütün dünyayı esir almağa kalkıştığı bu aşamada ABD emperyalizmine rakip olarak yeni siyasal kutup başı olarak Avrupa Birliğinin ve bu doğrultuda Rusya,Çin,Hindistan ve Brezilya gibi büyük ülkelerin geleceğin çok kutuplu dünyasında yeni kutup merkezleri olarak gündeme geldikleri görülmektedir .Bu çerçevede bütün kutup merkezi ülkeler dünya egemenliği için birbirleriyle rekabete girerken , dünyanın her bölgesinde küçük ve orta boy ülkeler üzerinde egemenlik kurabilmenin yollarını aramaktadırlar . Yeni dönemde dünya ülkeleri küresel süreçte sadece ABD emperyalizmi ile değil ama aynı zamanda yeni kutup merkezi büyük ülkelerin dünyada egemenlik kurma yarışında farklı emperyal saldırı ve baskı politikaları ile karşı karşıya kalmaktadırlar . Bu durumda milliyetçilik bütün kutup merkezi büyük emperyal devletlerin saldırılarına karşı , içinden çıkmış olduğu ülkenin milli çıkarlarını korumak zorundadır . Bu çerçevede kendisini milliyetçi olarak gösteren herkes bütün kutup merkezi büyük ülkelerin emperyal saldırılarına karşı ülkelerin ve uluslarının milli çıkarlarını korumak zorundadır .Hal böyle olmasına rağmen , Türkiye’de kendisini milliyetçi gösteren bazı kişilerin Avrupa emperyalizmine karşı çıkarken , ABD emperyalizmini görmezden geldiği görülmektedir .İşte bu tür milliyetçilik ülkemizdeki konumu ile bir Atlantik Mlilliyetçiliği olarak tanımlanabilir . Bir Atlantik gücü olan ABD’nin görmezden gelinmesi , Türkiye’deki milliyetçi hareketleri ABD sempatisine ve giderek ABD’nin denetimine sürükleyebilecektir ki , böylesine dıştan kontrollü bir harekete milliyetçilik demek mümkün olamayacaktır , çünkü milliyetçilik gerçek anlamıyla her türlü dış insiyatife karşı çıkmak ve direnmektir . .

Soğuk savaş döneminin antisovyetizm alışkanlığı ile bir ABD kontrollü milliyetçilik Türkiye’yi dünyanın merkezi bölgesinde ABD üssüne dönüştürecektir . Atatürk’ün tam bağımsızlık ilkesi ile kurmuş olduğu cumhuriyetimizin varlığı açısından ters olacak böylesine bir tutum,milliyetçilik olarak adlandırılamaz . Olsa olsa ancak ABD mandacılığı olarak tanımlanabilir . Sivas Kongresinde reddedilen ABD mandacılığının günümüzde bir Avrupa düşmanlığına dönüştürülerek , ABD güdümünde yeni bir tür Atlantik Milliyetçiliği biçiminde uygulanmak istenmesi , ülkemizde yeniden gelişmeğe başlayan Türk milliyetçiliğinin gerçek özüne aykırı bir durumdur .Milliyetçi çevrelerin Avrupa Birliğine emperyalizm olarak karşı çıkarken , küreselleşmenin baş patronu olan ABD’ye hiç karşı çıkmaması ve bu emperyal gücün haksız Orta Doğu saldırısını görmezden gelmesi şaşırtıcı bir gelişmedir . ABD emperyalizminin patronluğunda bir sömürge düzeyine sürüklenmeyi kabul eden Atlantik Milliyetçiliği gerçek bir milliyetçilik olamaz.. Atlantik emperyalizminin maddi destekleri ile örgütlenen ve ülkemizde etkili kılınmak istenen bu tür bir milliyetçilik sapmasına ,Türk milliyetçileri uyanık davranarak izin vermemelidirler . Aksi takdirde Avrupa emperyalizmine karşı çıkarken ,dünyanın merkezi bölgesinde bir ABD sömürgesi durumuna sürüklenebiliriz .Kuvayı Milliye’den gelen tam bağımsız Türkiye Cumhuriyetinin ilelebet payidar kalabilmesi ve yeni yüzyılda bağımsız devlet olarak varlığını sürdürebilmesi böylesine uyanık bir cumhuriyet bekçiliğini zorunlu kılmaktadır . Her türlü emperyalizme karşı cumhuriyetimizin uyanık bekçiliğini sürdürecek olan gerçek Türk milliyetçileri ,Kuvayı Milliye geleneğine ve mirasına sahip çıkacaklar ve hiçbir şekilde bir Atlantik Milliyetçiliği kisvesi altında ABD mandacılığına izin vermeyeceklerdir .Ancak böylesine bilinçli bir tutum ile Türkiye bağımsızlığını koruyabilir .

ANKARA KALESİ (001) "BASINSIZ BAŞKENT ANKARA" Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

ANKARA KALESİ (001)

BASINSIZ BAŞKENT ANKARA 

Prof. Dr. ANIL ÇEÇEN

Dünyanın basını olmayan tek başkenti Ankara’dır.Emperyalizmin Türkiye’nin başkentini ortadan kaldırma sürecinde Ankara basınsız bırakılmıştır . Ulusal kurtuluş savaşının yönetildiği merkez olan Ankara daha sonraları devletin kurulması ve anayasal düzene geçilmesinden sonra Türkiye Cumhuriyetinin resmi başkenti olarak ilan edilmiştir . Atatürk’ün Sivas kongresinden sonra gelişi sonrasında bu kent Türk

Ulusunun hem yaşam hem de yönetim merkezi konumuna gelmiştir . Atatürk ,Türk devletini kurarken önceliği ulusal basına vermiş ve bu doğrultuda ilk oluşturduğu kamu kuruluşları arasında basın yayın genel müdürlüğü ile Anadolu Ajansına yer vermiştir . Böylesine kuruluşlara öncelik tanıyarak ulusal çizgide bir Türk basınının bu kentte olmasına giden yolu açmak istemiştir . Devlet desteği ile basın alanında iki kamu kurumunun çalışmaya başlaması üzerine Ankara’da ilk gazeteler yayınlanmaya başlamıştır .Devleti kuran Cumhuriyet Halk Partisinin resmi yayın organı olan ULUS

Başkent Ankara’da ilk yayına geçen günlük gazete olmuştur .

Atatürk’ün öncülüğünde ulusal basın başkent Ankara ‘da çalışmalarına başlarken her geçen gün yeni yayın organlarının devreye girmesiyle bir büyüme ve gelişme dönemi yaşanmıştır . Atatürk’ün yakın arkadaşlarının öncülüğünde örgütlenen yeni yayın organları ,genç başkentin diğer çağdaş devlet merkezlerine benzer bir entellektüel yaşam düzenine kavuşmasını sağlamışlar ,gazetelerde görev yapan yazar ve gazetecilerin sayılarının artmasıyla da Ankara’da ciddi bir düşünce ortamı oluşmağa başlamıştır . Bir kenti gerçek anlamda başkent yapan entellektüel ortamın oluşmağa başlamasıyla beraber Ankara yüzyılların başkenti olan İstanbul’a karşı daha güçlü bir konuma erişmiş ve bu aşamadan sonra da daha bağımsız olarak hareket edebilme olanaklarınaı kavuşmuştur .Kuvayı Milliye’nin başkenti olan Ankara , savaş sonrası dönemde yeni Türk devletinin merkezi olarak ,. devlet örgütlenmesiyle beraber büyüme şansını elde etmiştir . Devlet organlarının birbiri ardı sıra kurulması ,bakanlıkların kısa zamanda örgütlenmesi üzerine Ankara kısa bir süre içerisinde gerçek bir başkent olarak hareket etmeğe başlamış,ve bu aşamadan sonra da

Kentte yaşayan bir entelijansiya , başkent basını aracılığı ile tarih sahnesine çıkmıştır. .. Savaş sonrası dönemde devletin kuruluşuna öncelik verilirken , ilan edilen cumhuriyet rejiminin halk kitlelerine mal edilmesine de öncelik verilmeğe çalışılmıştır . Cumhuriyetin ilk yılları böylesine bir çaba ile geçerken , sonraki yıllarda artık Ankara’da yeni kurulan fakülteler ve Ankara Üniversitesi ile beraber de kentte okuyan ve yazan insan nüfusu hızla artımştır . Kentin bir üniversite merkezi dönüşmesi üzerine , Ankara basınınındaki kalitenin yükselmeğe başlmadığı ve okuyankimseler arasından öne çıkan gazeteci ve yazarlar , cumhuriyetin fikir ordularını oluşturarak başkent basını aracılığı ile Türk ulusuna seslenmeğe başlamışlardır . Yeni devlet kundu ulusunu yaratırken , başkent aydınları önde gelen bir misyon üstlenerek , Anadolu’ya açılmışlardır . Bazı idealist iş adamlarının yeni gazete projelerine girişmesiyle ,halka açılan pencere sayısı artmış ve buralardan cumhuriyet aydınları kamuoyuna seslenerek , halk kitlelerini uyanmağa ve çok çalışmağa yönlendirmişlerdir . Çağdaş demokrasilerde dördüncü güç olarak devleti ve hükümetleri denetleyen basının gücü hissedilmeğe başlayınca , Türk devletinin sağlam ellerde ve doğru çizgilerde örgütlenmesi şansı yakalanabilmiştir . İdealist bir kadronun öncülüğünde yürütülen cumhuriyet savaşı , kazanılırken başkent Ankara’da yayınlanan basın organlarının önde gelen rolleri olmuştur . Cumhuriyetin öncü basın kuşağı Ankara’da yetişmiş, Ankaralı gazeteciler Türkiye Cumhuriyetinin türk halkı ve kamuoyu ile bütünleşmesi doğrultusunda son derece özverili bir mücadele içinde olmuşlardır .Bir anlamda Kuvayı milliye mücadelesi , savaş sonrası dönemde başkent Ankara’da oluşturulan cumhuriyet basınının öncülüğünde çağdaş bir Türkiye yaratmak doğrultusunda sürdürülmüştür .Bu çerçevede cumhuriyet döneminin öncü basın kuşağının Ankara’da yetiştiği söylenebilir .

Sevr Antlaşmasının imzalanmasından sonra eski başkent İstanbul teslim olduğu için ,bu kentteki İstanbul basını zaman içerisinde İngiliz işgalinin etkisiyle tam bir Bizans basınına dönüşerek , Avrupa hırıstıyanlığının etkisiyle Anadolu’daki Kuvayı Milliye mücadelesini küçümsemiş tir .Tam bir teslimiyetçilik içinde ulusal kurtuluş savaşının önderi olan Atatürk’ü çapulcu ilan etmişler ve müslüman Türk halkının verdiği tarihsel varolma savaşını gözden düşürmek için her yolu denemişlerdir . Çok haksıız ve gerçeklere aykırı düşen bir çizgide yayınlarını sürdüren Babıalibasını ,yabancı sermayenin kölesi olarak teslimiyet çizgisine sürüklenmiş , daha sonra da batı emperyalizminin Truva atı konumunda davranarak Türk halkını teslimiyetçiliğe ikna etmek doğrultusunda yayınlarını sürdürmüştür . İstanbul’daki mütareke basınının teslimiyetçi çizgisinden rahatsız olan bir çok gazeteci Ankara’ya gelerek ,başkentte çağdaş Türk basınının oluşumuna katkıda bulunmağa çalışmışlardır .Bu nedenle ,Türkiye Cumhuriyetinin kuruluş yıllarından başlayarak Ankara ve İstanbul basınları arasında bir çekişme tırmanarak devam etmiştir . Atatürk döneminde gizli gizli sürdürülen bu gerginlik ,ikinci dünya savaşı sonrasında iyice ortaya çıkmış ve iki büyük kent arasındaki önderlik mücadelesi basın organlarının saygalarında sürdürülmüştür . Savaş yıllarının zor günlerinde öne çıkarılmayan bu gerginliğin daha sonra sermaye çevrelerinin baskıları ile tırmandırıldığı görülmektedir .

Yirminci yüzyılın ikinci yarısına kadar süren bu çekişme , teknolojideki yeniliğin Türkiye’ye gelmesi ve yabancı sermayenin teknolojik üstünlük üzerinden İstanbsul basınını ele geçirmesi üzerine , başkent ankara basınının geride kalmasına neden olmuştur . Teknolojik üstünlüğü ele geçiren İstanbul basını hızla ulusal basın konumuna yükselerek , güçlü sermaye desteği ile oluşturduğu dağıtım şebekeleriyle bütün yurda yayılarak başkent ankara basınını devredışı bırakmıştır . Ankara basınınında patron konumunda olan gazetecilerin büyük işadamı olamamaları nedeniyle , zaman içinde üstünlük bütünüyle İstanbul basınına geçmiş ,başkent Ankara’da yayınlanmakta olan otuzu aşkın günlük yayın organı , kısa bir süre içinde resmi ilan gazetesine dönüşmüştür . İstanbul gazetelerinde patronluk el değiştirirken ,gazeteci kökenli gazete sahipleri geri çekilmişler ,onların yerini ise işadamlığından gelenholding patronları almıştır . Böylece Türkiye’de gazetecilik bir kamu hizmeti olmaktan çıkarak zaman içerisinde bir iş sektörüne dönüşmüştür . Özel sektörün büyümesine paralel değişiklikler basın alanında da gündeme gelmiş ve sermaye gruplarına bağımlı bir yapıda yeni yayın organları çıkartılmağa başlanmıştır . Böylesine bir süreç içerisinde Ankara basını iyice geri kalarak yarıştan çekilmiş ve başkent ankara dünyanın tek basınsız devlet merkezi konumuna düşürülmüştür .

Böylesine bir olumsuz durumun ortaya çıkmasında ,Ankara’da gazete çıkaran patronların küçük işadamı olarak kalmalarının önemli payı vardır . Gazetelere verilen resmi ilan gelirleriyle geçinen ve bu kaynakları aile fertlerine gayrimenkul almakla zaman geçiren küçük patronların Ankara basınının tasfiye sürecinde çok büyük sorumlulukları vardır . Yanlış adamların seçilmesi ve küçük işadamları aracılığı ile besleme basın yaratma girişimleri Ankara basınının çöküşünde çok etkili olmuştur .Özel sektörün yarışmacı zihniyeti ile İstanbul basını ile rekabete girişmeyen küçük patronlar başkent basınını n çökertilmesine aracı olmuşlardır . Okur yazarlıktan gelen kişiler ya da şair ruhlu gazete sahipleri , özel sektörün gerektirdiği iş adamlığına soyunamayınca , Ankara gazeteleri geride kalmışlardır . Resmi ilan gelirleriyle işhanları alanlar ya da çocukları ile sevgililerine ev ve araba almaktan başka birşey düşünmeyen küçük patronlar başkentin gazetelerinin teker teker çöküşüne giden yolu aç mışlardır . Ankara gazeteleri gerçek anlamda işadamı patronlara sahip olamadıkları için teker teker yayın hayatından çekilmişler ve sonunda başkent basınsız kalmıştır . Ulus meydanının arkasında Rüzgarlı sokak bir dönemler otuzdan fazla günlük gazetenin yayınlandığı bir basın merkezi iken ,sonraki dönemde bu görünümünden hızla uzaklaşmış ve inşaat sektörünün bina ve mağazaları ele geçirdiği yeni bir görünüme sürüklenmiştir . Babıaliye karşı Kuvayı Milliye ankara’sının oluşturduğu Rüzgarlı Sokak basını yirminci yüzyılın ortalarında tümüyle tasfiye edilmiştir .

Ankara’nın basınsız kalış süreci ,Atatürk’ün gazetesinin kapatılmasıyla başlamıştır . Bu gazeteden yetişmiş olan bir lise mezunu gazeteci daha sonraları İngiltere ve Amerikaya gidip geldikten sonra , Atatürk’ün partisine genel sekreter olunca ilk yaptığı iş içinden çıktığı ULUS gazetesini kapatmak olmuştur .Atatürk’ün gazetesinin kapatılması , Atatürk’ün başkentinin basınsız kalışının ilk adımı olmuştur ve batı emperyalizmi böylesine bir süreci dıştan destekleyerek Ankara’yı dünyanın tek basınsız başkenti durumuna düşürmüş ,böylece dünyanın merkezi alanında emperyalizmin güdümü altında yeni bir yapılanma dönemi başlatılırken , Ankara’nın başkent olmaktan çıkartılmasında ilk adım Rüzgarlı Sokak basınının ortadan kaldırılması olmuştur . Dünyanın en küçük ülkelerinde bile ,başkentlerde devlet merkezinin sesini dile getiren ve bu merkezin doğrultusunda kamuoyu oluşturan gazeteler ve yayın organları çıkarken ,Ankara’da başkent basınının tasfiye edilmesi planlı ve programlı bir biçimde gerçekleştirilmiştir . Devletin ilgili birimleri tasfiye edilirken , bu konularla ilgili toplum kesimleri de pasiefize edilerek , Ankara dünyanın tekbasını olmayan başkenti olma durumuna zorla düşürülmüştür . Bu durumu , atatürk’ün Türkiye Cumhuriyetini tasfiye planlarının bir parçası olarak görmek mümkündür . Konu detaylarıyla incelendiği zaman , belirli bir süreç içerisinde son derece planlı adımlarla böylesine bir sonuç yaratıldığı görülmektedir . Böylesine bir olumsuz durumun ortaya çıkmasında mesleğine ihanet eden gazetecilerle beraber müteşebbis ruhundan yoksun besleme basın patronlarının da olumsuz katkılarının bulunduğunu belirtmek gerekmektedir .

Küreselleşme döneminin başlamasıyla beraber , hırıstıyan Avrupa kendine bağımlı bir merkezi alanı ,başkenti Konstantinapolis olan bir federasyon ile kurmak isterken Ankara’yı karşısına almakta , yahudiler ise ikibin yıl sonra döndükleri Orta Doğu’da birbüyük İsrail federasyonu kurabilmek üzere Kudüs’ü bölgenin merkezi konumuna getirirlerken gene başkent Ankara’yı devredışı bırakmağa uğraşmaktadırlar .Yeni dönemin emperyal kavgaları içinde bölgenin merkezi olmağa soyunun Kudüs ve İstanbul arasında Ankara sıkışıp kalmış ve bir başkent basınından yoksun bırakıldığı içinde sesini çıkartamaz bir olumsuz noktaya sürüklenmiştir . İstanbul’da konumlyanmış olan yeni Bizans basını batı merkezlerinden yönlendirirken Türk ulusunun ve Türkiye Cumhuriyeti devletinin ulusal çıkarlarına aykırı bir yayın çizgisine düşürülmüştür . Büyük İsrail’i desteklyeyen siyonist lobiler ise , dünya sermayesi ile yabancı basın organlarını ele geçirdikleri içinbu doğrultudaki yayınlarla kendi doğrultularında bir kamuoyu oluşturmuşlar ve basını olmayan Ankara böylesine bir çekişme nin ortasında kaldığı aşamada kendisini savunamaz bir durumda sürüklenip gitmiştir . Ankara üzerinde dış baskıların giderek arttığı bir aşamada , Ankaraı’daki gazeteler teker teker kapatılırken , bu kentte kurulmuş olan televizyon istasyonları da İstanbul’a taşınmıştır . Atlantik emperyalyizmi ve siyonizm kesin olarak Ankara merkezli bir yayın organına izin vermemiştir . Varolan bağımsız yayın organları çökertilirken ya da teker teker dinci ya da işbirlikçi sermaye tarafından satınalınırken , televizyon kanalları da İstanbul’a taşınarak , yeni Bizans merkezi üzerinden yayına yönlendirilmişlerdir . Atatürk’ün Türkiye Cumhuriyeti , İstanbul üzerinden yeni Bizans ve İsrail üzerinden Büyük İsrail projeleri arasına sıkışıp kalırken ,kendini savunamaz bir duruma düşürülmüştür . Türk halkının ve Türkiye Cumhuriyeti devletinin en çok kendini savunması gerektiği bir aşamada ,başkent ankara basınsız bırakılmıştır . Türk devleti böylesine bir emperyalist oyunu bozamazsa yıkılıp gitmekten kurtulamıyacaktır . Bu nedenle ,Ankara’nın başkent olarak kalabilmesi içinilk yapılacak iş Ankara basınının yeniden kurmaktır .

Atatürk’ün gazetesi olan ULUS’u yeniden çıkarmak bu doğrultuda atılacak ilk adımdır . Ne var ki , böylesine bir büyük beklenti haftalık bir gazete ile karşılanamaz . Atatürk’ün gazetesinin kesinlikle Ankara’da yeniden günlük olarak çıkartılması ve geleneksel Atatürkçü çizgisindeki bir yayın organı olarak bütün Türkiye7ye düzenli olarak dağıtılması gerekmektedir . İkinci adım olarak ,halen Ankara’da resmi ilan gazetesi olarak çıkartılmakta olan yirmi civarındaki günlük yayın organının ciddi basın organları görünümüne kavuşturulması gerekmektedir . Resmi ilan gazeteciliğgi ile Ankara basını bir yere gidememiştir . İstanbul’daki yabancı sermaye güdümündeki Bizans basını ile rekabet edebilecek bir ulusal basının acilen başkent Ankara’da yaratılması zorunlu görünmektedir . Ankara ulus devletin başkenti olduğu gibi ,küresel emperyalizme direnecek bir ulusal basın yapılanmasının da ana merkezi olmak zorundadır . Ankara’yı basınsız başkent durumundan kurtaracak bir ulusal basın hareketi atatürk’ün gazetesi olan ULUS aracılığı ile başlatılmalıdır Haftalık ULUS ulusal basın hareketinin öncüsü olarak başkentin okrur yazar ve aydın potansiyelini arkasına almalı ve diğer yayın organları ile bir ulusal basınplatformu oluşturarak , Ankara’yı yeniden Türk basının merkezi konumuna getirmelidir . Kuvayı milliye günlerinde olduğu gibi Türkiye’nin nabzının yeniden başkentte atabilmesi için ,. Başkent basınının en az on ciddi gazete ile devreye girmesi ve Bizans basını ile eşit koşullarda rekabete kalkışması gerekmektedir . Milletin ortak sesi olacak ulusal basın milli devletimizin başkenti Ankara’da bir an önce yayına geçebilmelidir. Ulusal egemenliğin sürdürülebilmesi ,bir ulusal basın yapılanmasının başkent Ankara’da acilen oluşumuna bağlıdır .Bu konuda bütün Ankara halkının başkent basını için seferber olmasından başka çare yoktur .